Acute lymphoblstic leukemia

Ta angielska nazwa oznacza ostrą białaczkę limfoblastyczną, czyli nowotwór atakujący układ krwionośny.

doktorPodczas produkcji komórek nowotworowych dochodzi do zmian leukocytów zarówno pod względem ilościowym, jak i jakościowym. Nowotwór ten charakteryzuje się uszkodzeniem DNA nabytym, niedziedzicznym, i złośliwym charakterem. Pojawia się najczęściej u dzieci.

Jak dotąd trudno ustalić bezpośrednie przyczyny pojawienia się tego rodzaju nowotworu, jednak określono liczne czynniki sprzyjające jego występowaniu. Jednym z nich jest narażenie na nadmierne dawki promieniowania, substancje chemiczne, mutacje genetyczne, czy też choroby immunologiczne. Indeks ryzyka oznaczony w odniesieniu do ostrej białaczki limfoblastycznej zależy od ilości blastów, czyli komórek zmutowanych, od stopnia powiększenia wątroby i śledziony oraz od wieku pacjenta.

Jeżeli chodzi o objawy, to są one podobne do ostrej białaczki szpikowej, a różnica występuje w powiększeniu się węzłów chłonnych, śledziony oraz wątroby.

Pozostałe z objawów wskazujących na acute lymphoblastic leukemia to osłabienie organizmu, nocne poty, gorączka, anemia, bladość skóry, krwawienie podskórne, bóle kostne i stawowe, bóle brzucha oraz podatność na bakteryjne zakażenia. Objawy nie są zatem na tyle charakterystyczne, aby od razu wskazywały na tą ciężką postać nowotworu. Z reguły pierwsze skojarzenia odnoszą się do zwykłej infekcji.

Rozpoznania dokonuje specjalista na podstawie wyników zleconego badania szpiku kostnego i morfologii krwi. Małopłytkowość krwi, anemia, czy mała ilość granulocytów to tylko kilka z wskaźników białaczki limfoblastycznej. Dodatkowymi badaniami są badania kariotypu, aby wykluczyć wady chromosomowe oraz badania immunofenotypowe.

Prawidłowe rozpoznanie daje przepustkę do rozpoczęcia prawidłowego leczenia. Celem podjętych środków leczniczych jest doprowadzenie do remisji choroby oraz zapobieżenie wznowieniu. Leczenia dokonuje się w specjalistycznych ośrodkach hematologicznych, gdzie następuje przetoczenie krwi pacjentowi, podanie antybiotyków oraz rozpoczęcie chemioterapii, a niekiedy radioterapii. Zakończenie leczenia nie jest równoznaczne z końcem kontaktów z medycyną. Konieczna jest bowiem teraz wzmożona kontrola stanu zdrowia oraz prowadzenie systematycznych badań szpiku i krwi. Całkowita remisja jest obecnie notowana u prawie 70 % pacjentów. Doprowadzenie do poprawy parametrów szpiku kostnego i układu krwionośnego umożliwia uzyskanie lepszego stanu organizmu pacjenta i lepsze jego przygotowanie do przeszczepu szpiku.