ALL

Jest to oznaczenie choroby określanej jako acute lymphoblastic leukemia,

doktorczyli ostra białaczka limfoblastyczna. Ten złośliwy nowotwór atakuje szpik kostny, krew, ale też śledzionę, czy węzły chłonne. W wyniku jego działania następują zmiany w ilości i jakości krwinek białych. Nowotwór ten wynika z nabytego uszkodzenia DNA szpiku kostnego. Zmiany zachodzące w budowie szpiku kostnego oraz funkcjach komórek krwi powodują zmiany w innych narządach. Jest to szczególnie niebezpieczne u dzieci poniżej drugiego oraz powyżej dziesiątego roku życia. Dorośli zapadają na ten typ białaczki najczęściej poniżej 30 roku życia.

Podstawowymi przyczynami zachorowalności na ten typ nowotworu są m.in. narażenie na działanie szkodliwych substancji chemicznych, wysokich dawek promieniowania radioaktywnego, powstające mechanizmy hormonalne lub immunologiczne wewnątrz organizmu oraz wszelkiego rodzaju mutacje genetyczne.

Ostra białaczka limfoblastyczna objawia się podobnie, jak białaczka szpikowa, ogólnym osłabieniem odporności organizmu, zmęczeniem fizycznym, gorączką, krwawieniami i sińcami bez wyraźnej przyczyny, anemią, bladością skóry, bólami brzucha, stawów i kości.

Natomiast symptomy takie, jak powiększenie węzłów chłonnych, śledziony i wątroby, osłabienie ostrości widzenia, objawy zapalenia płuc, czy niewydolność oddechowa są typowe jedynie dla tego rodzaju białaczki.

Diagnoza potwierdzająca ALL jest możliwa podczas badania krwi oraz szpiku kostnego. W wynikach otrzymanych na podstawie tych badań stwierdza się obecność zmutowanych komórek, czyli blastów, w krwi obwodowej. Obserwuje się też małopłytkowość oraz anemię. Badaniami dodatkowymi jest badanie kariotypu oraz badanie immunofenotypowe.

Potwierdzenie ostrej białaczki limfoblastycznej rozpoczyna proces leczenia. Celem podjętych wtedy działań jest doprowadzenie do cofnięcia się nowotworowych zmian z organizmu, a następnie utrzymanie takiego stanu jak najdłużej.

Całkowita remisja możliwa jest jedynie po zastosowaniu chemioterapii, jednak dodatkowo możliwe jest stosowanie antybiotyków, radioterapii, czy nawet przetoczenia krwi. Cofnięcie się zmian z krwi i przywrócenie obiegowi krwi prawidłowej budowy oraz funkcji jest tylko początkiem terapii. W dalszym etapie konieczne jest przeszczepienie szpiku kostnego, a następnie niezbędne są okresowe, regularne kontrole stanu zdrowia oraz podstawowych parametrów. Na obecnym poziomie rozwoju medycyny możliwe jest uzyskanie nawet u 70% dorosłych pacjentów całkowitej remisji. Jeżeli chodzi o ten wskaźnik u dzieci to sięga on 98%.