Anoreksja

W teorii medycyny anoreksja, zwana jest inaczej jadłowstrętem psychicznym. Podstawą tej choroby jest ciągłe, obsesyjne dążenie do zmniejszania racji spożywanego jedzenia. Coraz to mniejsze ilości spożywanych kalorii, mogą prowadzić w konsekwencji do skrajnego wycieńczenia własnego organizmu.

doktor2Podstawowymi objawami anoreksji, są objawy zewnętrzne, polegające na nadmiernym wychudzeniu, choć psychika chorego ciągle „podpowiada” mu, że jest za gruba.

Charakterystyczne dla osób chorych na anoreksję, jest ukrywanie, tłumaczenie się przed ludźmi zmianą diety, a przed bliskimi zaprzeczanie prowadzenia głodówki.

Towarzyszącymi są, spadek ciśnienia krwi, u dziewcząt, kobiet, możliwy jest zanik miesiączki, naskórek zewnętrzny przybiera zabarwienie żółte i jest mocno suchy. Ponadto cierpią na tym włosy i paznokcie chorego – włosy stają się łamliwe i wypadają, natomiast paznokcie łamią się i są osłabione. Anoreksja ma bezpośredni związek z psychiką ludzką, bardzo często obserwuje się u ludzi chorych, że odseparowują się od reszty społeczeństwa, stronią nawet od kontaktu z najbliższymi, przyjaciółmi, koleżeństwem. Odizolowane się, ma na celu pełne skupienie nad własnym ciałem i dążenie do perfekcyjnej linii bez zbędnego tłumaczenia się otoczeniu.

Źródło choroby nie jest jeszcze w pełni poznane.

Duże znaczenie ma otoczenie, środowisko, w którym chory się wychowywał. Najbardziej podatnymi na zachorowanie na anoreksję są osoby, które były wychowywane w rygorze, w domu panowały sztywne zasady, które dyktowała matka. Dziewczynki w okresie dojrzewania, wpadają w anoreksję, gdy zmienia się ich ciało, chcąc ukryć swoją seksualność. W końcu, najpowszechniej występujący powód choroby jaką jest anoreksja, to obsesyjne dążenie do perfekcyjnej figury.

Zdiagnozowanie anoreksji, następuje dopiero wówczas, gdy lekarz zauważy piętnastokrotne zmniejszenie prawidłowej wagi ciała, gdy występują zaburzenia hormonalne, którym towarzyszy niska samoocena na temat własnego wyglądu.

Ponieważ u anorektyków, choruje głównie psychika, to podstawą jest psychoterapia. Cięższe przypadki leczy się w warunkach szpitalnych, lżejsze ze współpracą z lekarzem