Charłactwo przysadkowe

Charłactwo przysadkowe znane jest również w teorii medycyny pod nazwą choroby Gilińskiego i Simmondsa lub niedoczynności przedniego płata przysadki.

krzyzW efekcie choroby dochodzi do niewydolności gruczołu tarczowego, nadnerczy, gruczołów płciowych.

Choroba częściej spotykana jest u kobiet w wieku 30 do 40 lat.

Objawami choroba charłactwa przysadkowego są niedobory hormonów wazopresyny, hormonu wzrostu, tyreotropowego, prolaktyny. Bardzo często zdarza się , rozwój objawów następuje bardzo powoli. Do najbardziej charakterystycznych należy ogólne osłabienie organizmu, zmęczenie, nadmierna senność, apatyczność, zanik apetytu i łaknienia, następuje nadmierna utrata włosów łonowego lub pod pachami (związane jest to z niedoborem odpowiedniego hormonu), u mężczyzn może występować zanik zarostu na twarzy oraz włosów na klatce piersiowej. Kolejnymi objawami jest zanik, osłabienie libido, problemy ze wzrokiem, u kobiet może nastąpić zanik lub zaburzenia w przebiegu miesiączek, istnieje również wzmożona podatność na przeziębienia lub zakażenia.

Charłactwo przysadkowe powinno być odróżniane od jadłowstrętu psychicznego pomimo bardzo podobnych objawów.

W leczeniu charłactwa przysadkowego podawane są w formie zastępczej hormony produkowane w zdrowym organizmie przez przysadkę, gruczoł tarczycy, kory nadnerczy. Ich przyjmowanie powinno być poddawane szczegółowej i systematycznej kontroli przez lekarza specjalistę. W tym przypadku endokrynologa. W przypadku odpowiedniego brania leków hormonalnych, chory może normalnie żyć. Groźnymi mogą być jedynie powikłania choroby, którymi jest przykładowo rozrastanie guza przysadki, gdyż mogą prowadzić do śmierci. W wyjątkowych przypadkach, niezbędna jest operacja chirurgiczna. Natomiast leczenie za pomocą hormonów trwa do końca życia chorego i musi on pozostać pod ciągłą opieką lekarza.