Chłoniaki

Nazwa tej grupy nowotworów wywodzi się z układu, który one atakują, a mianowicie układu limfatycznego, czyli węzłów chłonnych.

doktorCzęsto nowotwór zwany chłoniakiem dotyka śledziony, ale też błony nosowej, czy przewodu pokarmowego. Najczęstszym miejscem są jednak węzły chłonne.

Jak wiadomo węzły chłonne pełnią w organizmie istotne funkcje ochronne, dlatego zaatakowane przez ten nowotwór nie mogą tych funkcji sprawować należycie. Ulegają wtedy powiększeniu, a nowotwór podczas naciekania może atakować też inne narządy i tkanki. Ten typ nowotworu można spotkać najczęściej u mężczyzn między 20 a 30 rokiem życia i starszych – między 60 a 70 rokiem życia.

Niestety przyczyny pojawiania się tego nowotworu nie są do końca znane. Natomiast istnieje pewna grupa czynników ryzyka, do których należą m.in.: nabyte i wrodzone obniżenia odporności, czynniki środowiskowe – praca w warunkach promieniowania jonizującego i azbestu, przebyte zakażenia wirusowe typu HIV, czy HCV, przebyta chemioterapia z radioterapią, czy choroby autoimmunologiczne.

Powstanie nowotworu rozpoczyna się od zmutowania genetycznego jednej krwinki oraz dalszej transformacji nowotworowej przekształconej komórki.

Niestety objawy chłoniaków są często mylone z objawami innych chorób, co opóźnia postawienie prawidłowej diagnozy i rozpoczęcie leczenia. Do podstawowych objawów należy powiększenie węzłów chłonnych, osłabienie, kaszel, duszności, spadek wagi ciała i podniesiona temperatura, a w postaci zaawansowanej także naciek na śledzionę, wątrobę, czy tkanki mózgowe. Atakowane węzły mieszczą się najczęściej wokół szyi, pach i w śródpiersiu. W zależności od narządu, na który nowotwór nacieka, objawami chłoniaka mogą być też żółtaczka, bóle brzucha, krwawienia z przewodu pokarmowego, objawy neurologiczne i inne.

W przypadku chłoniaków ziarniczych tylko odpowiednio wczesna diagnoza zapewnia efektywne leczenie. Jeżeli chodzi o chłoniaki łagodniejszego stopnia, można z nimi normalnie żyć i funkcjonować nawet bez terapii radykalnych.

Diagnoza następuje na podstawie biopsji pobranego węzła chłonnego oraz po dokładnym zbadaniu linii komórkowej (B, T, NK), z której wywodzi się chłoniak.

Dzięki temu można dostosować metody leczenia i określić dalsze rokowania pacjenta. Jako metody stosuje się chemioterapię oraz radioterapię, jako metodę wspomagającą i hamującą rozrost komórek rakowych. Niestety obie te metody nie pozostają bez niekorzystnego wpływu na cały organizm chorego. Trwają badania nad nowymi metodami leczenia chłoniaków.