Choroba górska

Ulubieńcy spacerów, wspinaczek wysokogórskich, powinni nauczyć się rozpoznawać objawy choroby górskiej, zwanej również wysokościową.

lekarzGłówną jej przyczyną jest obniżenie stężenia tlenu w powietrzu na dużych wysokościach. Organizm człowieka ma możliwości dostosowania się do panujących zmiennych warunków, ale wymaga to czasu. Tego rodzaju przystosowywanie, nazywane jest aklimatyzacją. Aklimatyzacja, jest reakcją obronną organizmu i polega głównie na zwiększeniu w krwi liczby czerwonych krwinek. Duże znaczenie mogą mieć tutaj czynniki genetyczne, indywidualne predyspozycje organizmu człowieka. Poziomem aklimatyzacji jest wysokość, powyżej, której objawy są odczuwalne, a poniżej której wszystko funkcjonuje normalnie.

Pierwsze pojawiają się objawy już na 1500 metrach nad poziomem morza. Należą do nich bóle głowy, nudności i wymioty. Spotykane są również ogólne osłabienie organizmu, utrata apetytu, zawroty głowy, zaburzenia snu, a nawet bezsenność.

Jeżeli, organizm ludzki zorientuje się, że stężenie tlenu w powietrzu spada, w organizmie zaczynają pojawiać się zmiany. Pierwszą reakcją organizmu jest wzrost tętna i ciśnienia krwi. Kolejnymi jest spadek ciśnienia krwi, co w konsekwencji prowadzi do omdlenia. Dalszymi objawami jest obrzęk płuc, obrzęk mózgu. Jeżeli chory nie zostanie przetransportowany, przeniesiony na niższe partie górskie – grozi to śmiercią.

Nie ma jako takich metod, leków farmaceutycznych powodujących wyleczenie z choroby górskiej. Najważniejszym jest obserwacja własnych reakcji organizmu, i w razie zauważenia niepokojących objawów, trzeba zejść niżej. Istotnym jest również przyjmowanie dostatecznej ilości płynów.