Choroba Hashimoto

Choroba Hashimoto, w teorii medycyny zwana jest również przewlekłym limfocytowym zapaleniem gruczołu tarczowego, zapaleniem tarczycy Hashimoto, wolem limfocytowym. Jest główną przyczyną wywoływania pierwotnej niedoczynności tarczycy.

krzyzŹródło choroby nie jest jeszcze ustalone. Wiadomym natomiast jest, że choroba jest chorobą autoimmunologiczną, polegającą na produkcji przeciwciał skierowanym przeciw peroksydazie tarczycowej. Odpowiedzialna jest ona za przekształcenia jodków w jod. Powoduje to zaburzenia w pracy tarczycy, czego konsekwencją jest niedoczynność tarczycy.

Często spotykanym zjawiskiem u chorych, jest współistnienie innych chorób: cukrzycy, zespołu Addisona, reumatoidalnego zapalenia stawów.

Choroba Hashimoto nie wywołuje żadnych objawów. W przypadku zachorowania, postępowania choroby, może dojść do rozwoju kolejnych, innych schorzeń. Postępująca forma choroby objawia się poprzez ogólne zmęczenie organizmu, jego osłabienie, nadmierną nerwowość, suchą skórę, zaparcia, przedłużające się w czasie miesiączki, nie tolerowanie zimna, chrypkę. W przypadku, gdy gruczoł tarczycowy jest powiększony, pacjenci odczuwają pełność w gardle, sporadycznie mogą zaistnieć trudności w połykaniu.

Postawienie prawidłowej diagnozy następuje poprzez odpowiednie rozpoznanie. Początkowo zostanie przeprowadzony dokładny wywiad lekarski, również pacjent zostanie zapytany o przypadki podobnych zachorowań w rodzinie. Pomocnym jest badanie palpacyjne szyi, za pomocą którego można wykryć powiększenie rozmiarów gruczołu tarczowego. Na podstawie badań krwi, można wykryć podwyższone przeciwciała.

Leczenie polega na przyjmowaniu leków immunosupresyjnych i sterydów. Jeżeli istnieje już hipotyreoza – podawane są leki substytucyjne tarczycy (L-tyroksyna).

Przyjmowanie tego rodzaju leków może trwać przez całe życie.