Choroba niedokrwienna serca

Choroba niedokrwienna serca, znana jest również pod nazwami, choroby wieńcowej oraz coronary artery disease.

choroby-sercaW przypadku pracy mięśnia sercowego, komórkom potrzebna jest energia do nieustannej pracy oraz odpowiedniego funkcjonowania. Źródłem owej energii, jest tlen oraz energia pozyskiwana z procesu utleniania kwasów tłuszczowych i glukozy. Choroba powstaje, w przypadku braku równowagi pomiędzy potrzebami mięśnia sercowego, a ilością tlenu i energii dostarczaną.

Duży wpływ na możliwość zachorowania na chorobę wieńcową mają mężczyźni powyżej 45. roku życia oraz kobiety powyżej 55. roku życia, ludzie u których ktoś w rodzinie chorował już na chorobę wieńcową, palący papierowy, z podwyższonym poziomem cholesterolu, nadciśnieniem tętniczym, chorujący na cukrzycę, otyłość, czy żyjący w ciągłym stresie.

Przyczyny choroby niedokrwiennej serca, można podzielić na pierwotne i wtórne.

Do pierwotnych, zaliczane są wszystkie, które dotyczą istniejących chorób, powodujących zwężenia tętnic wieńcowych, miażdżyca, zatory tętnic, odkładanie się w tętnicach produktów niepożądanych. Do wtórnych przyczyn choroby wieńcowej, zalicza się, skurcze tętnicy wieńcowej, anemia, czerwienica, zatrucie tlenkiem węgla, niedociśnienie.

Objawy choroby, pojawiają się w czasie trwania wysiłku fizycznego, stresu, po spożyciu obfitego posiłku. Należy do nich: ból odczuwalny w klatce piersiowej, ucisk w mostku, spłycenie oddechu, odczuwanie kołatania serca, osłabienie organizmu, zawroty głowy, mdłości, wymioty, nadmierne pocenie się. W ciężkich przypadkach, nagła śmierć sercowa.

Rozpoznanie i postawienie prawidłowej diagnozy następuje na podstawie wyniku badania EG, badania enzymów sercowych i echokardiografii. Badaniem uzupełniającym, jest koronografia.

Leczenie choroby, polega na prawidłowym przyjmowaniu leków oraz zmianie trybu życia, diety, zwiększeniu ilości ruchu, kontrolowaniu ciśnienia krwi i poziomu cukru we krwi.

Możliwym jest, konieczność wprowadzenia w światło tętnicy, balonika. Zapewni to poszerzenie światła tętnicy. Taki zabieg nazywa się angioplastyką.

Choroba niedokrwienna serca należy do chorób kardiologicznych i oznacza zespół objawów, które spowodowane są niedokrwieniem serca, czyli zaburzeniem stosunku na tlen potrzebny a dostarczony. Jest to bardzo poważne schorzenie, gdyż wpływa na funkcjonowanie także innych narządów, a w konsekwencji skutkuje przedwczesną śmiercią chorego. Jednak odpowiednio wcześnie postawiona diagnoza oraz podjęte konieczne kroki umożliwiają całkowite wyleczenie z tej choroby. Schorzenie to należy do chorób cywilizacyjnych i dotyka najczęściej mężczyzn po 40 roku życia i kobiet po 50 roku życia.

Najistotniejszą z przyczyn choroby niedokrwiennej serca jest miażdżyca tętnic wieńcowych. Przyczyna ta stanowi 95% wszystkich przyczyn zachorowalności. Stopniowe zawężanie światła tętnicy odpowiadającej za transport tlenu i substancji odżywczych powoduje zmniejszanie ilości dostarczanych do serca składników. To z kolei ma swoje konsekwencje w pracy mięśnia sercowego i niesie za sobą szereg konsekwencji. Innymi przyczynami choroby niedokrwiennej serca są nagłe skurcze tętnic wieńcowych, wady wrodzone naczyń wieńcowych, czy też zapalenie tętnic wieńcowych.

Pojawiające się objawy choroby tu opisywanej są różnorodne w zależności od rodzaju tej choroby. Ostra niedokrwienność serca, niestabilna dławica piersiowa oraz zawał serca dają objawy w postaci silnego, dławiącego i gniotącego bólu za mostkiem, który promieniuje do żuchwy, nadbrzusza oraz pod łopatkę. Ból ten ma charakter narastający i nie ustępuje po zmianie pozycji i sposobu oddychania, a tylko po odpowiedniej dawce nitrogliceryny. Inne objawy przy tym rodzaju choroby to duszność, zawroty głowy, ból górnej części brzucha, kołatanie serca oraz niepokoje i stany lękowe. Jeżeli chodzi o przewlekłe niedokrwienie serca, to pojawia się ból za mostkiem, który spowodowany jest wysiłkiem fizycznym.

Profilaktyka jest niezwykle istotna w celu zapobiegania opisywanej tu chorobie. Najważniejsza jest zmiana trybu życia, polegająca na prowadzeniu regularnego wysiłku fizycznego, zapobieganiu otyłości, unikaniu sytuacji stresowych, stronieniu od używek i przestrzeganiu zbilansowanej diety opartej na owocach, warzywach i gotowanych potrawach. Profilaktyka powinna być wspomagana leczeniem, a w szczególności farmakoterapią.