Choroba wysokościowa

Choroba wysokościowa ma bezpośredni związek z chodzeniem po górach. Zwana również chorobą górską, spowodowana jest zmniejszaniem się wraz z wysokością stężenia tlenu w powietrzu. Ludzki organizm ma możliwość aklimatyzacji, nawet w takich warunkach, ale wymaga to czasu. Pod pojęciem aklimatyzacji, rozumieć należy zdolność organizmu do przystosowania się do warunków panujących w środowisku zewnętrznym. W tym przypadku, dostosowanie się, polega na zwiększeniu w krwi ilości czerwonych krwinek. Duży wpływ na tę zdolność mają uwarunkowania genetyczne.

chorobaPoziomem aklimatyzacji, nazywa się wysokość poniżej której człowiek nie odczuwa objawów choroby wysokościowej, natomiast po jej przekroczeniu ma miejsce pojawienie się zaburzeń. Poziom ten dla większości społeczeństwa, to 2700 metrów.

Do objawów charakterystycznych, należy pojawiający się ból głowy, podenerwowanie, zwroty głowy, drażliwość, zmęczenie, ogólne osłabienie, utrata apetytu, wymioty i nudności, możliwym jest również obrzęk twarzy lub kończyn górnych i dolnych.

Pierwsze objawy, mogą pojawić się na wysokości 1500 metrów. Tutaj pojawiają się podniesienie ciśnienia krwi, wysokości tętna – jest to reakcja obronna organizmu. Kolejnymi, pojawiającymi się objawami, jest spadek ciśnienia krwi oraz omdlenia. Możliwymi jest również obrzęk płuc.

W przypadku, gdy osoba wspinająca się o górach, zaobserwuje u siebie takie objawy, musi poprosić o pomoc. Niezbędne jest przetransportowanie chorego na niższe partie górskie, jeżeli to możliwe – trzeba podać choremu tlen.

Działania zapobiegawcze polegają na powolnym wspinaniu się, celem lepszego przystosowania się organizmu do zmiennych warunków ciśnieniowych, wysokości stężenia tlenu w powietrzu. Istotnym krokiem, jest również przyjmowanie dużej ilości płynów.

Najgroźniejszą konsekwencją, nie podjęcia działań, jest zgon chorego, który może nastąpić jeżeli człowiek nie zostanie przetransportowany.

Nie ma konkretnych metod leczenia choroby wysokościowej – należy zastosować działania zapobiegawcze.