Cukrzyca

Cukrzyca jest chorobą, której bezpośrednim powodem są zaburzenia w działaniu produkcji insuliny, która w naturalny sposób jest wydzielana przez komórki trzustki.

lekarzW teorii medycyny można wyróżnić następujące typu cukrzycy: typu 1, typu 2 oraz cukrzycę ciężarnych.

Najczęściej wśród chorych spotykana jest cukrzyca typu drugiego, która polega na mniejszej wrażliwości tkanek na insulinę. Wymaga to produkcji insuliny.

Cukrzyca typu 1, związana jest z zbyt małym wydzielaniem insuliny, przy jednoczesnej normalnej wrażliwości tkanek. Cukrzyca ciężarnych – związana jest ze zmianami hormonalnymi pojawiającymi się w ciele kobiety w związku z okresem ciąży.

Przyczyną powstawania cukrzycy mogą być zaburzenia genetyczne (mutacje ośmiu różnych genów), defekty w działaniu insuliny, endokrynopatie, leki lub inne substancje chemiczne, zakażenia. Cukrzyca jest chorobą współtowarzyszącą do chorób: zespołu Downa, zespołu Tumera, Wolframa i inne.

Drogą genetyczną przenoszona jest cukrzyca typu 1 i 2. Mimo predyspozycji na zachorowanie na cukrzycę typu 1, muszą zadziałać czynniki zewnętrzne. Typ 1 powodują infekcje wirusowe, sytuacje stresowe.

Rozpoznanie następuje na podstawie wyników stężenia glukozy we krwi. Występowanie podniesionego stężenia może występować głównie po spożyciu węglowodanów lub niezależnie od tego co je pacjent. Wartość stężenia podawana jest w miligramach na 100 ml krwi lub w milimolach na 1 litr krwi.

Poziom cukru u zdrowego człowieka wynosi 60 – 99 mg%. Wartości niższe oznaczają hipoglikemię, a wyższe to stan przedcukrzycowy (w ramach nieprawidłowej glikemii na czczo lub nieprawidłowej tolerancji glukozy. Wyższe wartości mogą również oznaczać samą cukrzycę.

Najbardziej charakterystycznymi objawami jest wielomocz – występuje on w przypadku, gdy stężenie glukozy w osoczu krwi przekracza próg nerkowy.

Do kolejnych zaliczyć można: zwiększone pragnienie, zwiększony apetyt, którego przyczyną jest niemożność przedostania się glukozy znajdującej się we krwi do tkanek. Charakterystyczne jest również senność i ogólne zmęczenie, mimo odczuwania głodu i go zaspokajania, chory traci na wadze.

Leczeniu cukrzycy podlegają wszystkie zaburzenia towarzyszące chorobie. Kontroli nie podlega tylko gospodarka węglowodanowa, ale priorytetem są działania mające na celu zmniejszenie i utrzymanie prawidłowej masy ciała. W tym celu chory musi przestrzegać diety i zwiększyć aktywność fizyczną. Stosowane są też leki farmakologiczne.

 

Cukrzyca jest chorobą, która charakteryzuje się podwyższeniem glukozy we krwi. Problem związany jest bezpośrednio z zaburzeń w wydzielaniu insuliny. Jest ona hormonem, który wytwarza trzustka. Głównym zadaniem insuliny, jest stabilizacja prawidłowego poziomu glukozy we krwi, która równocześnie ma uniemożliwić wchłanianie jej do komórek.

Prawidłowe stężenie cukru we krwi powinno być na poziomie 60 – 100 mg/dl.

Podwyższone stężenie cukru we krwi, także o charakterze przewlekłym, wpływa negatywnie na organizm chorego. Hiperglikemia powoduje w obrębie naczyń krwionośnych, co w konsekwencji może doprowadzić do zaburzeń wzroku, nawet ślepoty, uszkodzenia nerek, niewydolności, włącznie z koniecznością dializowania, zwału, udaru mózgu, zaburzeń odporności oraz dużo wolniejszego gojenia się raz.

 

Często słyszy się o typach cukrzyc. Można wyróżnić cukrzycę typu I, II.

W przypadku pierwszego typu cukrzycy, przyczyną jest całkowity brak wydzielania insuliny, którego źródłem są uszkodzone komórki trzustki. Pojawia się głównie u dzieci do dziesiątego roku życia, \rzadziej, dotyczy osób przed trzydziestką.

W przypadku cukrzycy drugiego typu, występuje tak zwana odporność na insulinę. Tego rodzaju choroba jest najczęściej spotykaną wśród cukrzyków (80%). Najczęściej pojawia się po czterdziestym piątym roku życia. Jej główną przyczyną jesy otyłość brzuszna, brak ruchu, niezdrowe żywienie się.

Najczęściej objawy cukrzycy uzależnione są od jej rodzaju. Początkowo pojawia się stan przedcukrzycwy, który charakteryzuje się bezobjawowym przebiegiem – możliwy do zdiagnozowania tylko po zrobionych badaniach laboratoryjnych. Typowymi, powtarzającymi się objawami cukrzycy jest odczuwanie nadmiernego pragnienia, moczopędność, ogólne osłabienie organizmu, szybkie męczenie się, czyraki na skórze, odczuwanie mrowienia w kończynach dolnych i górnych.

Leczenie cukrzycy polega głównie na osiągnięciu odpowiedniego poziomu stężenia glukozy we krwi. W leczeniu stosowana jest insulina lub leki farmakologiczne. W cukrzycy typu I, stosowana jest insulina, poprzez wstrzykiwanie jej pod skórę.

W przypadku leczenia drugiego typu cukrzycy, należy zmienić własny tryb życia, więcej się ruszać, zmniejszyć masę ciała, wprowadzić dietę. Jeżeli takie zalecenia nie pomogą, należy zastosować przyjmowanie leków farmakologicznych.