Guz Ewinga

Inaczej zwany mięsakiem Ewinga lub sarcomą Ewinga. Mowa tu o złośliwym nowotworze pierwotnym kości, dotyczącym szczególnie dzieci i młodych ludzi, do wieku 25 lat.

doktorPojedyncze przypadki dotyczą osób powyżej 30 roku życia. Nowotwór ten może pojawiać się w różnych częściach ciała, jednak najczęściej atakuje kości, szczególnie udową, piszczelową, a czasem miednicę lub kręgosłup.

Jak dotąd przyczyny powstawania guza Ewinga nie są znane w teorii medycyny. Mimo to pewien czynnik sprzyja pojawieniu się guza, a mowa tu o szybkim tempie wzrostu kości w młodym wieku.

Objawy charakterystyczne są dla miejsca powstania guza, jednak najczęstszym z nich jest ból kości, wrażliwość na dotyk, pojawienie się obrzęku wokół ogniska choroby, niekontrolowane złamania kości, a nawet anemia, utrata masy ciała i gorączka. Charakterystyczne jest też podwyższenie poziomu OB., sugerujące stan zapalny.

Diagnoza podawana przez lekarzy, oparta jest w głównej mierze na obserwacji postępujących zmian zewnętrznych wokół zaatakowanych miejsc.

W dalszym etapie konieczne jest wykonanie serii badań, czyli dokonanie obserwacji wewnętrznej. Do badań należą przede wszystkim rentgen, rezonans, tomografia i biopsja guza. Na podstawie tych badań można między innymi określić granice guza, stwierdzić, które kości są zajęte ogniskiem choroby oraz, czy w tkankach miękkich nie utworzyło się kolejne ognisko nowotworu. Badanie pomocnicze polega tez na pobraniu szpiku kostnego do analizy, gdyz ponad 10% przypadków guza Ewinga atakuje szpik. Celem wyeliminowania istnienia przerzutów do innych tkanek, czy narządów, jest wykonanie badań obrazowych innych narządów.

Po trafnej diagnozie konieczne jest podjęcie odpowiedniego leczenia. Umiejscowienie oraz wielkość guza mają w tym przypadku znaczenie. Metody, które wchodzą w grę, to przede wszystkim leczenie chirurgiczne, chemioterapia i radioterapia. Chemioterapeutyki stosowane są zarówno przedoperacyjnie, jak i pooperacyjnie, aby zniszczyć pozostałości komórek nowotworowych. Leczenie chirurgiczne zyskuje wtedy na skuteczności, a guz nie ma możliwości rozprzestrzenienia się do tkanek miękkich. W przypadkach szczególnie zaawansowanych i groźnych dokonuje się resekcji guza wraz z całą kością. Możliwe jest wtedy przeszczepienie kości z innej części ciała, a niekiedy wszczepienie sztucznej kości, aby oszczędzić kończynę. Lokalizacja guza w kości głównej uniemożliwia taką terapię i wymusza konieczność amputacji całej kończyny wraz z nowotworem.