Krwawiączka A i B

Krwawiączka A i B, znana jest w teorii medycyny, pod nazwą hemofilii A i B. Pacjenci z krwawiaczką, krwawią dłużej niż zdrowi ludzie, głównie z uwagi na brak odpowiedniej ilości jednego z czynników krzepnięcia, które są składowymi krwi.

doktorPrzyczyną krwawiączki, z reguły są geny, to właśnie za ich pośrednictwem przekazywana jest choroba. Jednak, zdarzają się przypadki (około 30% zachorowań), w których choroba wystąpiła, pomimo braku przypadków zachorowania u przodków. Powodem, jest mutacja czynnika krzepnięcia krwi. Z niewyjaśnionych przyczyn, organizm chorego zaczyna produkować przeciwciała skierowane przeciw czynnikom krzepnięcia krwi. Takie przypadki zanotowywane są u kobiet w ciąży, u chorych na choroby o podłożu autoimmunologicznym, także u ludzi w podeszłym wieku.

U człowieka z dziedziczną formą choroby, pierwsze objawy, mogą pojawiać się już w początkowych latach życia chorego, już wówczas, gdy dziecko będzie w stanie poruszać się samodzielnie. Objawami są krwotoki, ciężkie do zatamowania. Początkowo mogą to być „wylewy” do stawów, a poważnym dla życia krwotokiem, może skończyć się każdy zabieg chirurgiczny. Ponadto, objawami są duże siniaki, krwawienia do stawów kolanowych, łokciowych, samoistne, nagłe krwawienia do wnętrza ciała, praktycznie bez przyczyny, niedowłady, krwawienia z nosa, z błony śluzowej jamy ustnej, z przewodu pokarmowego, krew pojawiająca się w moczu.

Rozpoznanie i postawienie prawidłowej diagnozy następuje na podstawie wywiadu lekarskiego przeprowadzonego z chorym, przeprowadzeniu badania krzepnięcia krwi oraz obrazu klinicznego.

W przypadku, gdy choroba powoduje krwawienia z nosa, dziąseł lub języka, zastosowanie mają leki antyfibrynolityczne. Ponadto, do trzech razy w tygodniu, podawane są czynniki krzepnięcia krwi.