Martwica przysadki

W teorii medycyny, martwica przysadki zwana jest również chorobą Glińskiego i Simmondsa. Choroba jest bezpośrednio związana z niszczeniem przedniej części płata przysadki przez nowotwór lub istnienie stanu zapalnego.

krzyzPrzyczynia się to do zaburzeń w produkcji lub całkowitego zaprzestania wytwarzania hormonów: somatropiny, prolaktyny, tyreotropiny, kortykotropiny, folitropiny, luteotropiny. Konsekwencją tego, są problemy w pracy pozostałych gruczołów: m.in. niewydolność gruczołu tarczowego, gonad, kory nadnerczy.

Objawami jest odczuwanie ogólnego osłabienia organizmu, zmęczenia, spadek libido, aż do możliwego całkowitego zaprzestania odczuwania popędu płciowego, kobietom zatrzymuje się miesiączka, występuje bladość skóry, apatyczność, podwyższona wrażliwość na zimno, stres, urazy, wypadanie włosów, zmieniany w narządach płciowych, problemy z widzeniem, drgawki, podwyższone ciśnienie śródczaszkowe.

Zachorowalność na martwicę przysadki odnotowywana jest zarówno u kobiet, jak i u mężczyzn, z tą różnicą, że więcej przypadków spotyka się u kobiet pomiędzy 30. a 40. rokiem życia.

Z uwagi, na nie znajomość przyczyn choroby, określeniem właściwych leków powinien zająć się lekarz specjalista. Istnieją podejrzenia, że choroba związana jest bezpośrednio z chorobami nowotworowymi lub przerzutami nowotworowymi z innych zakażonych narządów.

Objawy występujące w martwicy przysadki, są podobnymi, do tych spotykanych w przypadku jadłowstrętu psychicznego. Jest jednak mała różnica – w przypadku tej drugiej choroby, nie ma zmian anatomicznych w gruczole przysadki.

Leczenie przebiega poprzez przyjmowanie hormonów płciowych tarczycy i kory nadnerczy. W przypadku guza przysadki, niezbędnym zabiegiem jest interwencja chirurgiczna i przeprowadzenie operacji. NIeleczona, może powodować powstanie powikłań – nowotworów, a nawet zgonu pacjenta