Nadczynność gruczołów przytarczycznych

Nadczynność gruczołów przytarczycznych związana jest z produkcją nadmiernej ilości parahormonu, czego powodem jest istnienie gruczolaka przytarczyc. W teorii medycyny, można wyróżnić nadczynność o charakterze pierwotnym, wtórnym oraz trzeciorzędową.

lekarzChorzy na nadczynność gruczołów przytarczycznych łatwo się meczą, są ogólnie osłabieni, nie odczuwają łaknienia, chudną, uskarżają się na nadmierne pragnienie, zaparcia, wzmożoną częstotliwość oddawania moczu, objawy nierozerwalnie związane z kamicą moczową, która nawraca, bóle brzucha, stawów, nudności, słabnięcie mięśni, problemy z pamięcią. Dodatkowym objawem jest odkładanie się wapnia w tkankach trzustki, nerkach, mięśniach szkieletowych, itp.

Warto podkreślić, że nadczynność gruczołów przytarczycznych o charakterze pierwotnym, może przybierać formę jelitowo – żołądkową, nerkową oraz atakującą kości.

Rozpoznanie i postawienie prawidłowej diagnozy, następuje na podstawie objawów, zwiększonego stężenia wapnia w surowicy krwi, zmianach kostnych, zwiększonej wielkości jednego z gruczołów przytarczycznych, zwiększonej produkcji parahormonu.

Leczenie polega głównie na operacyjnym wycięciu gruczolaka przytarczycy, który powoduje nadmiar parahormonu. Równocześnie prowadzi się leczenie farmakologiczne, mające skorygować pojawiające się objawy chorobowe i zmiany biochemiczne.