Niedoczynność kory nadnerczy

Niedoczynność kory nadnerczy występuje wówczas, gdy następuje zmniejszona ilość wytwarzanego jednego lub kilku hormonów.

lekarzW teorii medycyny, można rozróżnić niedoczynność kory nadnerczy pierwotną i wtórną. Przyczyną pierwszej z nich, jest uszkodzenie kory nadnerczy, niedorozwój organu, zaburzenia enzymatyczne o podłożu wrodzonym, martwica nadnerczy, ich zniszczenie podczas wylewu, problem z krzepnięciem. Źródło niedoczynności wtórnej tkwi w niepełnej ilości hormonów produkowanych przez przysadkę (mają one za zadanie pobudzanie syntezy hormonów kory nadnerczy). W przypadku niedoczynności występującej u niemowląt, noworodków, przyczyna może tkwić w braku lub niedostatecznej ilości enzymów, które biorą udział w syntezie hormonów, chorobie Cushinga, na którą choruje matka w ciąży.

Objawy choroby, jeżeli ma charakter ostry, pojawiają się nagle. Należą do nich: bladość skóry, podwyższona temperatura ciała, biegunka, bóle brzucha, wymioty, nudności, drgawki, objawy oponowe. Jeżeli, nie ma szybkiej reakcji – może pojawić się wstrząs, czego towarzyszącymi objawami może być utrata przytomności, a nawet śpiączka.

Natomiast, jeżeli do czynienia mamy z przewlekłym charakterem choroby, to objawami jest: brak apetytu, spadek masy ciała, ogólne osłabienie, w tym osłabienie mięśniowe, niskie ciśnienie tętnicze z skłonnością do zasłabnięć i omdleń. U dzieci, najczęściej można zaobserwować rozdrażnienie.

Rozpoznanie, następuje po zaobserwowaniu wyżej wymienionych objawów. Następnie, wykonuje się odpowiednie badania laboratoryjne, w tym na ocenienie poziomu hormonów i oznaczenie elektrolitów.

W przypadku ostrego przebiegu choroby – podaje się hormony oraz nawadnia organizm. Dąży się również do wyrównania kwasicy metabolicznej.

Natomiast, gdy pacjent przechodzi przewlekłą niedoczynność, uzupełniająco należy podawać dawki mineralkortykosteroidów oraz glikortykosteroidów, wraz ze zwiększaniem dawek, w sytuacjach stresowych, przy przechodzeniu infekcji, przy urazach, nadmiernym wysiłku.