Nieziarnicze chłoniaki złośliwe

Nowotwory te wywodzą się z komórek limfocytów, a ich lokalizacja to tkanka chłonna. Te nowotwory złośliwe dotykają najczęściej ludzi starszych, chociaż u dzieci charakteryzują się bardzo szybkim rozrostem i licznymi przerzutami.

doktorIstnieją różne podziały chłoniaków, między innymi na typu T (bardziej złośliwe) oraz typu B (mniej złośliwe). Podział jest też na chłoniaki limfocytowe, chłoniaki plazmocytowe, a także chłoniaki centrocytowe.

 

 

Przyczyny powstawania niezairniczych chłoniaków złośliwych nie są znane, jednak istnieje szereg czynników, które mogą istotnie wpływać na pojawienie się choroby.

Główne znaczenie mają czynniki środowiskowe, takie jak przebywanie w pobliżu azbestu, narażenie na promieniowanie jonizujące. Są to także przebyte choroby autoimmunologiczne typu toczeń trzewny układowy, choroba Hashimoto, czy nawet reumatoidalne zapalenie stawów. Czynnikiem ryzyka jest również nosicielstwo wirusa HIV, wirusa zapalenia wątroby typu C i inne zakażenia wirusowe oraz bakteryjne. Zapadnięciu na chłoniaka złośliwego sprzyja też przebyta chemioterapia, zwłaszcza w połączeniu z radioterapią.

Objawy uzależnione są od lokalizacji choroby.

Podczas zajęcia jamy brzusznej pojawiają się bóle brzucha, krwawienia z przewodu pokarmowego, nudności i wymioty. Podczas lokalizacji w śródpiersiu pojawiają się trudności w oddychaniu, kaszel, nacisk na tchawicę oraz obrzęk twarzy i szyi. Jeśli chłoniak znajduje się w mózgu, częste są bóle głowy, zawroty, dezorientacja, napady padaczkowe, niekiedy omamy i problemy z koncentracją. Inne lokalizacje to migdałek, węzły chłonne nadobojczykowe, pachwinowe i pachowe, oczodoły, tarczyca, kości, tkanka podskórna, jądra, skóra. Istotne jest podobieństwo symptomów tego nowotworu złośliwego do symptomów innych chorób, co może oddalać postawienie prawidłowej diagnozy.

Rozpoznanie choroby jest możliwe poprzez badanie węzłów chłonnych albo biopsję wycinka z zajętego narządu.

Wykonanie tomografii komputerowej narządów zaatakowanych także pozwala na wykrycie tej choroby i jej stopnia zaawansowania.

Leczenie chłoniaków nieziarniczych uzależnione jest od wielu czynników, między innymi od zaawansowania oraz typu histologicznego chłoniaka. Przeżycie bez leczenia wynosi najdłużej kilkanaście lat przy chłoniakach powolnych, przez kilkanaście lat przy agresywnych, aż po kilkanaście tygodni przy bardzo agresywnych chłoniakach. Jako leczenie stosuje się głównie zabiegi chirurgiczne, które polegają na wycięciu węzłów chłonnych zajętych przez nowotwór. Terapią pomocniczą jest podawanie chemii, a u osób z chłoniakami bardzo złośliwymi chemioterapia daje 50% szans na wyleczenie.