OCD

OCD, to nazwa pochodząca z języka angielskiego: obsessive – compulsive disorder. W polskiej teorii medycyny, znany przypadłość znana pod nazwą zaburzenia obsesyjno kompulsywne. Innymi, polskimi nazwami są: zespół anankastyczny, nerwica natręctw.

zaburzeniaPrzyczyna zachorowania nie jest znana. Wiadomym jest, że podłoże genetyczne ma ogromne znaczenie i jeżeli ktoś w rodzinie miał już taką przypadłość, to ryzyko zachorowania występujące wśród następnych pokoleń wzrasta nawet do 10%.

Można rozróżnić wiele objawów zaburzeń obsesyjno – kompulsywnych, wszystkie z nich dotyczą ludzkiej psychiki. Obsesyjne myśli, o charakterze nasilonym, wręcz natrętnym, są podstawą w tej chorobie. Myśli te dotyczą natrętnej niepewności, pomimo kilkukrotnego sprawdzenia niektórych rzeczy i tak uważamy, że jakaś czynność nie została wykonana lub nie została w pełni wykonana. Następnym rodzajem natrętnych myśli, są myśli o charakterze kontrastu z jakimiś światopoglądami, przykładowo bluźniercze myśli w miejscach kultu religijnego. Ludzie posiadają również obsesyjne lęki przed robakami, nieczystościami, itp. Zaburzenia, mogą przyjmować postać wręcz przeciwną, dotyczyć obsesyjnego utrzymania idealnego porządku.

Objawem mogą być również czynności natrętne (kompulsje). Pacjent, przeżywa i odczuwa potrzebę wykonania tych czynności, mimo świadomości krępującego, bezsensownego, żenującego charakteru. Przykładami kompulsji, jest sprawdzanie  zamknięcia drzwi o charakterze natrętnym, nadmierne i wielokrotne, będące odchyleniem od normy mycie rąk.

Objawom natręctw ze strony myśli i zachowań, mogą towarzyszyć: depresja, zaburzenia lękowe, tiki nerwowe, ajchmofobia (nasilony lęk przed ostrymi przedmiotami).

W przypadku, zaobserwowania u siebie podobnych objawów, należy niezwłocznie poszukać pomocy u lekarza specjalisty. Najlepszym w tych wypadkach, są psychologowie, psychiatrzy. Objawy, które mogą mieć charakter nasilający, nie są zagrożeniem dla życia pacjenta, ale powodują dyskomfort w życiu, utrudniają codzienną egzystencję i normalne funkcjonowanie. Stosowanie metod psychoterapii poznawczo – behawioralnej pomoże przerwać błędne koło obsesyjnego myślenia oraz minimalizuje prawdopodobieństwo powikłań w postaci depresji i innych.

 

Psychika człowieka jest jak dotąd niezbadanym obszarem aktywności, który tworzy niespotykane obrazy. Rozwój cywilizacyjny niesie za sobą nie tylko dogodności codziennego życia, ale też pewne czynniki negatywne, stresogenne. Niektóre osoby nie są w stanie do końca zapanować nad psychiczną stroną swojej aktywności, dlatego coraz częściej spotyka się chorych na OCD. W teorii medycyny, rozwijając anglojęzyczny skrót, otrzymujemy chorobę: Obsesive Compulsive Disorder.  Pewne zachowania takich osób stają się niekontrolowane i przymusowe, a myśli wokół newralgicznych obszarów pojawiają się w sposób obsesyjny i chorym trudno nad nimi zapanować. Dotkniętym schorzeniem OCD nieustannie towarzyszą myśli dotyczące zrobienia czegoś lub wykonania określonej czynności, a jednocześnie ich psychiki nie opuszcza nieustanne poczucie niepokoju przed nieuzasadnionymi lękami.

Pojawiające się uporczywe myśli dotyczące jakiejś sytuacji zmuszają osoby chore do wykonywania danych czynności, mimo że działania te dla osób zdrowych wydają się nieracjonalne i niekonieczne, a często nawet dziwne.

Najczęściej pojawiające się objawy u osób chorych na OCDto przede wszystkim niska samoocena, zaburzenia poprawnego myślenia, nawracające myśli dotyczące określonej dziedziny lub zachowania, a także słaba pamięć wzrokowa związana z niemożnością skupienia uwagi na potrzebnych rzeczach i czynnościach.

Źródło cierpienia oraz lęków stanowią obsesyjne myśli dotyczące określonych dziedzin życia, najczęściej zdrowia, religii, przemocy, dokładności, porządku itp. Osoby chore wykonują dane czynności pedantycznie, boją się panicznie określonych zachowań, nawiedzają je irracjonalne wizje wykonywanych niepoprawnie czynności. Towarzyszy im często mania prześladowcza, rytualność wykonywanych czynności i głęboka nerwowość. Niestety dodatkowym utrudnieniem jest świadomość chorego, że wykonywane kompulsywnie czynności są pozbawione sensu. Mimo to konieczność ich wykonywania jest dla chorego tak duża, że nie ma on możliwości powstrzymania się od tego.

Jeżeli chodzi o leczenie tego problemu natury psychicznej, to polega ono przede wszystkim na podawaniu określonych leków, najczęściej przeciwdepresyjnych. Obok farmakoterapii prowadzona jest tez psychoterapia, jednak proces leczenia pacjentów z OCD jest niezwykle złożony i długotrwały. Konieczne jest ze strony chorego znaczne zaangażowanie, zmiana trybu życia i przede wszystkim zmiana środowiska oraz tempa życia. Niezwykłe znaczenie mają bliscy i ich wsparcie, aby pacjent wytrwał w procesie leczenia i terapia odniosła sukces.