Przewlekła niewydolność wieńcowa

Przewlekła niewydolność wieńcowa należy do chorób kardiologicznych i oznacza zespół objawów, które spowodowane są niedokrwieniem serca, czyli zaburzeniem stosunku na tlen potrzebny a dostarczony.

choroby-sercaJest to bardzo poważne schorzenie, gdyż wpływa na funkcjonowanie także innych narządów, a w konsekwencji skutkuje przedwczesną śmiercią chorego. Jednak odpowiednio wcześnie postawiona diagnoza oraz podjęte konieczne kroki umożliwiają całkowite wyleczenie z tej choroby. Schorzenie to należy do chorób cywilizacyjnych i dotyka najczęściej mężczyzn po 40 roku życia i kobiet po 50 roku życia.

Najistotniejszą z przyczyn przewlekłej niewydolności wieńcowej jest miażdżyca tętnic wieńcowych. Przyczyna ta stanowi 95% wszystkich przyczyn zachorowalności. Stopniowe zawężanie światła tętnicy odpowiadającej za transport tlenu i substancji odżywczych powoduje zmniejszanie ilości dostarczanych do serca składników. To z kolei ma swoje konsekwencje w pracy mięśnia sercowego i niesie za sobą szereg konsekwencji. Innymi przyczynami przewlekłej niewydolności wieńcowej są nagłe skurcze tętnic wieńcowych, wady wrodzone naczyń wieńcowych, czy też zapalenie tętnic wieńcowych.

Pojawiające się objawy choroby tu opisywanej są różnorodne w zależności od rodzaju tej choroby.

Ostra niedokrwienność serca, niestabilna dławica piersiowa oraz zawał serca dają objawy w postaci silnego, dławiącego i gniotącego bólu za mostkiem, który promieniuje do żuchwy, nadbrzusza oraz pod łopatkę. Ból ten ma charakter narastający i nie ustępuje po zmianie pozycji i sposobu oddychania, a tylko po odpowiedniej dawce nitrogliceryny. Inne objawy przy tym rodzaju choroby to duszność, zawroty głowy, ból górnej części brzucha, kołatanie serca oraz niepokoje i stany lękowe. Jeżeli chodzi o przewlekłe niedokrwienie serca, to pojawia się ból za mostkiem, który spowodowany jest wysiłkiem fizycznym.

Profilaktyka jest niezwykle istotna w celu zapobiegania opisywanej tu chorobie. Najważniejsza jest zmiana trybu życia, polegająca na prowadzeniu regularnego wysiłku fizycznego, zapobieganiu otyłości, unikaniu sytuacji stresowych, stronieniu od używek i przestrzeganiu zbilansowanej diety opartej na owocach, warzywach i gotowanych potrawach. Profilaktyka powinna być wspomagana leczeniem, a w szczególności farmakoterapią.

Przewlekła niewydolność wieńcowa, zwana jest również chorobą wieńcową o przewlekłym przebiegu.

Przyczyną choroby jest głównie brak równowagi pomiędzy potrzebami serca na tlen, a jego ilością, która tam dociera. Tlen pełni zasadniczą rolę w procesie funkcjonowania mięśnia sercowego. Jest on niezbędny do pracy komórek, które wykonują ciągłą, nieustającą pracę. Energia powstaje w wyniku utleniania kwasów tłuszczowych i cukrów prostych – głównie glukozy.

 

Ryzyko zachorowania na przewlekłą niewydolność wieńcową, wzrasta wraz z wiekiem. U mężczyzn, tą granicą jest wiek już 45 lat. To właśnie wśród mężczyzn istnieje pięciokrotnie większe prawdopodobieństwo zachorowania w porównaniu do kobiet. U płci pięknej, wskaźnik ten znacznie wzrasta, po menopauzie. Do kolejnych czynników zwiększających ryzyko zachorowania, należy palenie papierosów, czynniki dziedziczne, podwyższony cholesterol, cukrzyca, podwyższone ciśnienie tętnicze, otyłość i stres.

 

Objawy choroby nasilają, pojawiają się po wykonaniu większego wysiłku fizycznego, w sytuacjach stresowych, w wyniku działania zimna, po spożyciu zbyt obfitego posiłku. Do objawów zalicza się charakterystyczny ból w klatce piersiowej, ucisk za mostkiem, płytki oddech, kołatanie serca, jego przyspieszone bicie, ogólne osłabienie organizmu, zawroty głowy, mdłości, nudności, nadpotliwość. W skrajnych przypadkach, śmierć nagła.

 

Celem rozpoznania choroby, niezbędne są informacje zebrane przez lekarza podczas wywiadu lekarskiego. Jednak tylko na tym nie można się opierać. Wykonanym powinno być badanie EKG, badanie enzymów sercowych, echokardiografia, koronografia.

W leczeniu choroby, niezbędna jest zmiana stylu życia, oraz przyjmowanie leków przepisanych przez lekarza specjalistę. Zmiana stylu życia, powinna obejmować zmianę diety na zdrowszą, nie palenie papierosów, zwiększenie ruchu, kontrolowanie ciśnienia krwi oraz poziomu cukru we krwi.