Rak trzustki

To nowotwór złośliwy dużego narządu zlokalizowanego w tylniej dolnej części żołądka.

doktorWystępuje on najczęściej u mężczyzn w wieku 35 lat oraz u ludzi po siedemdziesiątce i u osób chorujących na cukrzycę. Jest czwartym z kolei powodem zgonów z powodu nowotworów. Ma on najczęściej postać gruczolaka i tworzy się w strukturach głównych tkanek trzustki.

Schorzenie tworzy się bezobjawowo, ale istnieje szereg czynników sprzyjających powstawaniu tego nowotworu. Należą do nich między innymi przewlekłe zapalenie trzustki, palenie papierosów, znaczna nadwaga, zakażenie Helicobacter pylori, płeć (częściej chorują mężczyźni), rasa (częściej chorują afroamerykanie) oraz obciążenie dziedziczne. Są to zatem niejasne i niejednoznacznie wskazujące na ten nowotwór symptomy.

W bardziej zaawansowanym stadium pojawia się powiększenie wątroby, półpasiec rzekomy i żółtaczka, a także silny ból w plecach, nadbrzuszu, wodobrzusze, wymioty, biegunka, zlewne poty nocne, obrzęki kończyn dolnych, rumieniowe zmiany skórne. Charakterystyczne jest też nietolerowanie glukozy i zakrzepowe zapalenie żył. Dostrzegalne są zmiany emocjonalne w postaci depresji i złego samopoczucia.

Z powodu objawów przypominających przewlekłe zapalenie trzustki, a więc niejednoznacznie wskazujących na ten nowotwór wykrywany jest on w bardzo zaawansowanym stadium, po szeregu podejrzeń co do chorób mniej groźnych. Dlatego w wieku powyżej 50 roku życia i przy występującej cukrzycy zalecane jest badanie trzustki pod kątem raka. Śmiertelność jest w przypadku późnego wykrycia bardzo wysoka.

Leczenie operacyjne dotyczy jedynie 10-20% chorych i nie zawsze jest możliwe, szczególnie, gdy zaistnieją przerzuty do innych narządów.

Metody chirurgiczne to na przykład dystalna pankreatektomia, częściowa pankreatoduodenektomia lub całkowite usunięcie trzustki wraz z okolicznymi węzłami chłonnymi, przylegającym odcinkiem dwunastnicy, pęcherzykiem żółciowym i częścią żołądka. Gdy te metody zawiodą pozostaje jedynie łagodzenie bólu przy pomocy chemioterapii, radioterapia, blokada zwoju trzewnego, zespolenie żółciowo – pokarmowe i drenaż przewodu żółciowego. Możliwe jest całkowite przeszczepienie narządu.