Skrobiawica

Skrobiawica wywoływana jest przez odkładanie się w niektórych narządach białka amyloidu, czyli białka nieprawidłowego, które produkowane jest w komórkach szpiku kostnego i dalej rozprowadzane po całym ciele drogą krwioobiegu.

doktor2Odkłady te powodują z kolei ucisk na komórki zaatakowanego narządu, dlatego funkcje tego narządu zostają zaburzone i zanika miąższ narządu. Przyczyny skrobiawicy są niezwykle trudne do ustalenia, gdyż jest to choroba rzadko występująca.

Narządami najczęściej atakowanymi przez skrobiawicę są nerki, serce, jelita, śledziona, wątroba, mięśnie oraz układ nerwowy oraz kostno-stawowy. Z tego też powodu objawy opisywanej tu choroby mogą różnić się od siebie i nie zawsze są jednoznacznymi wskaźnikami w diagnozie, właśnie ze względu na różnorodność narządów atakowanych. Przykładowymi objawami mogą być w przypadku serca – niewydolność i zaburzenia rytmu, w przypadku układu nerwowego – neuropatie, w przypadku wątroby i śledziony – powiększenie tych narządów.

Wyróżnić można pierwotną i wtórną postać skrobiawicy. Pierwsza z nich pojawia się najczęściej, a jej pojawienie i objawy zostały opisane wyżej. Druga natomiast może pojawić się łącznie z przewlekłymi chorobami zakaźnymi i zapalnymi. Wpływa ona głównie na nerki, wątrobę, śledzionę i węzły chłonne, a jej wyleczenie jest możliwe przez wyleczenie choroby głównej.

Proces diagnostyczny skrobiawicy wymaga dokonania biopsji chorego narządu oraz szeregu badań genetycznych i biochemicznych pobranej próbki.

Leczenie pierwotnej postaci skrobiawicy przebiega przy pomocy farmakoterapii, głównie leków przeciwzapalnych. Ma to na celu zmniejszenie ilości produkowanych „złych” białek i w konsekwencji ograniczenie odkładania się amyloidu w narządach. Leczenie skrobiawicy wtórnej polega, jak już wspomniano, na leczeniu choroby podstawowej oraz dodatkowo na hamowaniu gromadzenia się amyloidu w narządach.

Skrobiawica, zwana jest w teorii medycyny również amyloidozą, czy betafibrylozą. Chorobę, wywołują odkładające się w wybranych narządach białko amyloidu. Zgromadzona zbyt duża ilość białka, spowoduje, że występuje ucisk na komórki narządów, efektem czego są zaburzenia ich funkcji, później dochodzi do ich zaniku.

Narządy, w których dochodzi do gromadzenia, to najczęściej serce, nerki, śledziona, wątroba, układ nerwowy, przewód pokarmowy.

Objawy skrobiawicy, zależą od narządów, w których doszło do gromadzenia się białka.

W przypadku, gdy białko odkłada się w nerkach, objawem pojawiającym się jest białkomocz, również niewydolność nerek. Jeżeli, narządem zaatakowanym będzie serce, powstaje niewydolność mięśnia sercowego, problemy z prawidłowym rytmem serca.

W teorii medycyny, można wyróżnić dwa rodzaje skrobiawicy. Postać pierwotna choroby, swój początek ma w szpiku kostnym, gdzie wytwarzane są przeciwciała. Po uwolnieniu się z krwi, dochodzi do zaburzeń w funkcjonowaniu różnych narządów. Przyczyna choroby nie jest do końca znana.

Wtórny, rodzaj choroby, występuje w organizmie pacjenta wraz z chorobami zakaźnymi, czy zapalnymi, o przewlekłym charakterze. Należą do nich gruźlica, reumatoidalne zapalenie stawów.

Celem rozpoznania choroby, przeprowadzana jest biopsja „zaatakowanego”” narządu, badania biochemiczne, genetyczne.

Leczenie, polega głównie na wyleczeniu objawów. Osoby z tą chorobą żyją od roku do piętnastu lat od momentu rozpoznania.