Szpiczak mnogi

Inaczej choroba Kahlera – to nowotwór szpiku kostnego (krwi), niezwykle podobny w początkowym stadium do przeziębienia. Diagnozowany jest najczęściej u osób po 50. roku życia, jednak znane są przypadki spotykania tego nowotworu u osób młodszych.

doktor Pacjenci zgłaszający się do lekarza z dolegliwościami w postaci bólu i złamań kości, osłabienia organizmu, anemii, osteoporozy mogą być błędnie diagnozowani, ze względu na kojarzenie tych objawów ze specyfiką wieku starszego a nie z chorobą. Nowotwór bywa zatem rozpoznawany w bardzo zaawansowanym stadium.

 

Miejscami rozwoju choroby są głównie kości kręgosłupa, czaszki i żeber.

Zmiany mają charakter wielomiejscowy i stąd nazwa nowotworu: szpiczak mnogi. Wywoływany jest przez nowotworowy rozrost komórek plazmatycznych obecnych w szpiku. Proces rozwoju choroby polega na stopniowym niszczeniu kości i przedostawaniu się do krwi produkowanego przy tym białka i wapnia.

Skutkiem jest między innymi niewydolność nerek, mózgu, anemia, większa podatność na wirusy i infekcje. Jak widać, w wyniku pojawienia się szpiczaka, uszkadzanych jest wiele narządów wewnętrznych, dlatego chorzy przed rozpoznaniem tego nowotworu udają się do wielu lekarzy z różnych specjalności (internistów, ortopedów itp.) z poszczególnymi dolegliwościami.

Diagnozę faktyczną postawia w ostateczności hematolog i to on decyduje o dalszych badaniach: krwi, moczu i biopsji szpiku. Wskazać można, że objawem, który powinien wywołać niezwykłą czujność i u pacjenta i u lekarza to wysokie – trzycyfrowe – OB.

Jeżeli chodzi o leczenie, to jest ono indywidualnie dostosowane do każdego przebiegu choroby. Najczęściej jest to usunięcie guza, radioterapia miejscowa, a przy nawrotach stosuje się chemioterapie wielolekową. Jeżeli stan i wiek pacjenta nie pozwalają na terapię zwyczajowo stosowaną, konieczne staje się zastosowanie terapii mniej toksycznej, jednak obniża to skuteczność leczenia.

W ostatnim czasie wprowadzono do leczenia chorych z opornym i nawrotowym szpiczakiem mnogim wysoce skuteczne leki z nowych grup terapeutycznych: inhibitorów proteasomu (bortezomib) i immunomodulatorów (talidomid, lenalidomid). Dzięki temu uzyskano blisko dwukrotnie dłuższą przeżywalność pacjentów po terapii.

W zaawansowanych stadiach przeprowadza się przeszczep szpiku. W celu zahamowania niszczenia kości stosuje się radioterapie, a nawet operację ortopedyczną (usunięcie chorego fragmentu kości i wszczepienie protezy).