Włókniak miękki

Choroba o tej nazwie to pewnego rodzaju nowotwór skórny, jednak niewykazujący w żadnym stadium cech złośliwości. Nowotwór ten pojawia się w warstwie skóry właściwej jako brązowe lub cieliste plamki widoczne gołym okiem, jednak szczególnie dla kobiet mało estetyczne.

doktorSchorzenie nie ma dużych rozmiarów, ani bolesnego charakteru, jednak w przypadku zakażenia może dochodzić do powikłań. Włókniaki powstają najczęściej u osób otyłych, ale ich charakter może też być dziedziczny.

Włókniak miękki występuje z reguły jako pojedyncza zmiana skórna, chociaż spotyka się sytuacje, gdy pojawia się w większej ilości jako guzki lub guzy razem z nerwiakowłókniakami i nerwiakami w chorobie Recklinghausena. Miejsca pojawiania się włókniaka miękkiego to zgięcia skórne, w których gromadzi się większa ilość potu i łoju, na przykład brzuch, kark, pachwiny, pachy, powieki itp. Wielkość guzków włókniaka wacha się od 2 mm do 1 cm i niekiedy bywa niezauważalna przez długi czas od pojawienia. Przyczynia się do tego również bezbolesność tego nowotworu. Wyjątkiem jest sytuacja, w której dojdzie do ukąszenia przez owada, zadrapania lub innego urazu w pobliżu guzka, a która skończyć się może pojawieniem się zakażenia.

Niestety tego typu nowotwory skórne nie mają tendencji do ustępowania w sposób samoistny. Chociaż nie sprawiają one dyskomfortu, warto zastanowić się nad ich usunięciem. Pozwoli to w przyszłości ograniczyć możliwość ewentualnego zakażenia włókniaka i powikłań z tym związanych.

Zaznaczyć należy, że żadne maści, żele i płyny nie są skutecznymi środkami mogącymi zlikwidować tą przypadłość. Włókniak miękki usuwany jest najczęściej, aby przywrócić skórze nieskazitelność i poprawić jej estetykę. Jednak usunięcia chirurgicznego nie dokonuje się w zakładach kosmetycznych, ale u lekarzy specjalistów.

Silne unaczynienie tych zmian niesie ryzyko silnego krwawienia podczas usuwania, zatem konieczne może być założenie niewielkich szwów. Inny sposób to laseroterapia. Minusem zabiegu jest jego bolesność i konieczność podania znieczulenia oraz odpowiednia pielęgnacja po usunięciu.

Najczęstszą z metod jest elektrosekcja – odcinanie włokniaka nożem lub wypalanie go przy wykorzystaniu prądu po uprzednim znieczuleniu. Najmniej spopularyzowaną metodą jest krioterapia. Wynika to z trudnego gojenia się pęcherzy wypełnionych krwią lub surowicą, będących pozostałością po zabiegu. Ryzykiem jest możliwość powstania widocznej blizny.