Zaburzenia obsesyjno-kompulsywne

W teorii medycyny zaburzenia obsesyjno – kompulsywne, znane są również pod nazwą nerwicy natręctw, zespołu anakastycznego, OCD.

zaburzeniaŹródłem choroby jest psychika ludzka. Tego typu zaburzenia wiążą się z występowaniem natrętnych myśli o nawracającym charakterze, które przeradzają się w obsesję. Lęk, przed niewykonaniem określonej czynności jest narastający , przeradza się w niepokój, napięcie, cierpienie.

Zachorowanie na zaburzenia obsesyjno – kompulsywne, wzrasta wraz z istnieniem podłoża genetycznego. Jeżeli, ktoś w najbliższej rodzinie również chorował na tego rodzaju zaburzenia, to prawdopodobieństwo zachorowania wzrasta nawet o 10 %.

Ogólnie zachorowalność w populacji odnotowywana jest na poziomie 2,5 %.

Objawami charakterystycznymi dla tego rodzaju zaburzeń, nie są żadne bóle, wysypki, itp. Objawy, zamknięte są w psychice człowieka i często gorsze do zniesienia niż jakikolwiek ból.

Najczęściej spotykanymi są natrętne, obsesyjne myśli o intensywnym charakterze. Obsesje, pojawiające się w umyśle człowieka są niezależne od jego woli, ale pacjent traktuje je jako swoje myśli. Myśli mogą przyjmować przeróżny charakter: natrętna niepewność. Są to powracające myśli i niepokój, przykładowo dotyczący zamknięcia drzwi zewnętrznych domu, samochodu. Pomimo kilkukrotnego sprawdzania, człowieka nachodzi myśl, że drzwi pozostają niezamknięte. Kolejnym rodzajem, są myśli o bluźnierczym, wulgarnym charakterze, które mają ścisły związek z naszym światopoglądem. Przykładowo, nachodzące myśli o wulgarnym charakterze w kościele, w miejscach kultu religijnego. Luminacje, również są pewnym rodzajem zaburzeń. Polegają one na nieustannym wałkowaniu jednego tematu, braku możliwości lub nieumiejętności podjęcia kategorycznej decyzji i rozważania wszystkich „za” i „przeciw”.

W przypadku zauważenia u siebie tego typu zachowań, należy niezwłocznie skonsultować się z lekarzem psychologiem lub psychiatrą.

Nie powinno odkładać się tego rodzaju wizyty z uwagi na utrudnienia w życiu codziennym, brak spokojnej egzystencji. Psychika, nie może poradzić sobie z przykrymi sprawami, dlatego też lekarz specjalista na pewno będzie pomocnym w wyleczeniu.

Psychika człowieka jest jak dotąd niezbadanym obszarem aktywności, który tworzy niespotykane obrazy. Rozwój cywilizacyjny niesie za sobą nie tylko dogodności codziennego życia, ale też pewne czynniki negatywne, stresogenne. Niektóre osoby nie są w stanie do końca zapanować nad psychiczną stroną swojej aktywności, dlatego coraz częściej spotyka się chorych na zaburzenia obsesyjno-kompulsywne. Pewne zachowania takich osób stają się niekontrolowane i przymusowe, a myśli wokół newralgicznych obszarów pojawiają się w sposób obsesyjny i chorym trudno nad nimi zapanować. Dotkniętym zaburzeniami obsesyjno-kompulsywnymi nieustannie towarzyszą myśli dotyczące zrobienia czegoś lub wykonania określonej czynności, a jednocześnie ich psychiki nie opuszcza nieustanne poczucie niepokoju przed nieuzasadnionymi lękami.

Pojawiające się uporczywe myśli dotyczące jakiejś sytuacji zmuszają osoby chore do wykonywania danych czynności, mimo że działania te dla osób zdrowych wydają się nieracjonalne i niekonieczne, a często nawet dziwne.

Najczęściej pojawiające się objawy u osób chorych na zaburzenia obsesyjno-kompulsywne to przede wszystkim niska samoocena, zaburzenia poprawnego myślenia, nawracające myśli dotyczące określonej dziedziny lub zachowania, a także słaba pamięć wzrokowa związana z niemożnością skupienia uwagi na potrzebnych rzeczach i czynnościach.

Źródło cierpienia oraz lęków stanowią obsesyjne myśli dotyczące określonych dziedzin życia, najczęściej zdrowia, religii, przemocy, dokładności, porządku itp. Osoby chore wykonują dane czynności pedantycznie, boją się panicznie określonych zachowań, nawiedzają je irracjonalne wizje wykonywanych niepoprawnie czynności. Towarzyszy im często mania prześladowcza, rytualność wykonywanych czynności i głęboka nerwowość. Niestety dodatkowym utrudnieniem jest świadomość chorego, że wykonywane kompulsywnie czynności są pozbawione sensu. Mimo to konieczność ich wykonywania jest dla chorego tak duża, że nie ma on możliwości powstrzymania się od tego.

Jeżeli chodzi o leczenie tego problemu natury psychicznej, to polega ono przede wszystkim na podawaniu określonych leków, najczęściej przeciwdepresyjnych.

Obok farmakoterapii prowadzona jest tez psychoterapia, jednak proces leczenia pacjentów z zaburzeniami obsesyjno-kompulsywnymi jest niezwykle złożony i długotrwały. Konieczne jest ze strony chorego znaczne zaangażowanie, zmiana trybu życia i przede wszystkim zmiana środowiska oraz tempa życia. Niezwykłe znaczenie mają bliscy i ich wsparcie, aby pacjent wytrwał w procesie leczenia i terapia odniosła sukces.

Psychika człowieka jest jak dotąd niezbadanym obszarem aktywności, który tworzy niespotykane obrazy. Rozwój cywilizacyjny niesie za sobą nie tylko dogodności codziennego życia, ale też pewne czynniki negatywne, stresogenne. Niektóre osoby nie są w stanie do końca zapanować nad psychiczną stroną swojej aktywności, dlatego coraz częściej spotyka się chorych na zaburzenia obsesyjno-kompulsywne. Pewne zachowania takich osób stają się niekontrolowane i przymusowe, a myśli wokół newralgicznych obszarów pojawiają się w sposób obsesyjny i chorym trudno nad nimi zapanować. Dotkniętym zaburzeniami obsesyjno-kompulsywnymi nieustannie towarzyszą myśli dotyczące zrobienia czegoś lub wykonania określonej czynności, a jednocześnie ich psychiki nie opuszcza nieustanne poczucie niepokoju przed nieuzasadnionymi lękami.

Pojawiające się uporczywe myśli dotyczące jakiejś sytuacji zmuszają osoby chore do wykonywania danych czynności, mimo że działania te dla osób zdrowych wydają się nieracjonalne i niekonieczne, a często nawet dziwne.

Najczęściej pojawiające się objawy u osób chorych na zaburzenia obsesyjno-kompulsywne to przede wszystkim niska samoocena, zaburzenia poprawnego myślenia, nawracające myśli dotyczące określonej dziedziny lub zachowania, a także słaba pamięć wzrokowa związana z niemożnością skupienia uwagi na potrzebnych rzeczach i czynnościach.

Źródło cierpienia oraz lęków stanowią obsesyjne myśli dotyczące określonych dziedzin życia, najczęściej zdrowia, religii, przemocy, dokładności, porządku itp. Osoby chore wykonują dane czynności pedantycznie, boją się panicznie określonych zachowań, nawiedzają je irracjonalne wizje wykonywanych niepoprawnie czynności. Towarzyszy im często mania prześladowcza, rytualność wykonywanych czynności i głęboka nerwowość. Niestety dodatkowym utrudnieniem jest świadomość chorego, że wykonywane kompulsywnie czynności są pozbawione sensu. Mimo to konieczność ich wykonywania jest dla chorego tak duża, że nie ma on możliwości powstrzymania się od tego.

Jeżeli chodzi o leczenie tego problemu natury psychicznej, to polega ono przede wszystkim na podawaniu określonych leków, najczęściej przeciwdepresyjnych. Obok farmakoterapii prowadzona jest tez psychoterapia, jednak proces leczenia pacjentów z zaburzeniami obsesyjno-kompulsywnymi jest niezwykle złożony i długotrwały. Konieczne jest ze strony chorego znaczne zaangażowanie, zmiana trybu życia i przede wszystkim zmiana środowiska oraz tempa życia. Niezwykłe znaczenie mają bliscy i ich wsparcie, aby pacjent wytrwał w procesie leczenia i terapia odniosła sukces.