Zespół Conna

W teorii medycyny zespół Conna, znany jest również pod nazwą hiperaldosteronizmu pierwotnego. Rozróżnić można postać pierwotną i wtórną zespołu Conna.

krzyzGłównym powodem zachorowania, jest nadczynność kory nadnerczy, wytwarzająca nadmierną ilość aldosteronu, któremu towarzyszy równoczesne zahamowanie aktywności reninowej osocza.

Owa nadczynność wywołana jest niewielkim guzem nadnercza lub przerostem warstwy kłębkowej kory nadnerczy. Zespół Conna, o charakterze pierwotnym, może być przyczyną wystąpienia udaru mózgu, zaburzeń rytmu serca, zawału.

Przyczyną zespołu Conna o charakterze wtórnym, może być zatrucie ciążowe, choroby nerek, zbyt wysokie ciśnienie, przyjmowanie tabletek antykoncepcyjnych, zbyt duża ilość potasu w organizmie, choroby wątroby.

Objawami zespołu Conna, jest występowanie u chorego nadciśnienia tętniczego, odczuwania nadmiernego pragnienia, wzmożona częstotliwość oddawania moczu, zawroty i bóle głowy, spadek poziomu potasu.

Rozpoznanie choroby następuje poprzez zrobienie tomografii komputerowej, USG, rezonansu magnetycznego, scyntygrafii kory nadnerczy, pobranie krwi i sprawdzenia stężenia aldosteronu.

Leczenie przebiega w sposób operacyjny, poprzez usunięcie nadnercza lub laparoskopowe usunięcie guzka w korze nadnerczy. Zabiegi te są najczęściej stosowanymi w leczeniu pierwotnej odmiany choroby, i powodują pełen powrót do zdrowia pacjenta. W drugiej odmianie zespołu Conna, większe zastosowanie w leczeniu mają leki farmakologiczne.