Zespół Sjogrena

Zespół Sjogrena to choroba tkanki łącznej.

W teorii medycyny, istnieje również druga nazwa choroby – choroba Mikulicza – Radeckiego.

doktor2W świecie medycyny, jest ona drugą, najczęstszą chorobą autoimmunologiczną, zaraz po reumatoidalnym zapaleniu stawów.

Najczęstszą grupą osób, które atakuje, są kobiety.

Wtórny rodzaj choroby związany jest z innymi, współistniejącymi chorobami oczu mającymi podłoże autoimmunologiczne. Najczęstszymi objawami w tym przypadku jest odczuwany „piasek” pod powiekami (odczucie o charakterze nawracającym) oraz suchość gałki ocznej w okresie przekraczającym trzy miesiące. Ponadto objawy odczuwane są również w jamie ustnej: suchość, obrzęki ślinianek, zmuszenie do używania płynów przy zjedzeniu suchego posiłku. Towarzyszącymi jest ogólne osłabienie organizmu, spadek wagi ciała, podwyższona temperatura ciała, odczuwanie bólu, stan zapalny stawów, powiększone węzły chłonne, neuropatia nerwów wewnątrz czaszkowych.

Diagnoza zostaje postawiona na podstawie wykonanego badania histopatologicznego, badania laboratoryjnego, na których podstawie stwierdza się istnienie podwyższonego OB, zwiększony poziom gammaglobulin. Dodatkowym badaniem jest test Chimera (dotyczący wydzielania łez).

Leczenie, odbywa się poprzez leczenie objawów

– stosowane są sztuczne łzy i ślinę. Medycyna nie zna leku na całkowite wyleczenie chorego na zespół sjogrena. Lekami, które są podawane, są leki z grupy niesteroidowych o działaniu przeciwzapalnym. Jeżeli przypadki są cięższe – kortykosteroidy, metotreksat. Mają one na celu leczenie objawów i zapobieganie powikłaniom.

Mówi się nawet o fazowym stosowaniu leczenia. Pierwsza faza obejmuje stosowanie zastępczo substancji nawilżających – celem leczenia suchości w jamie ustnej, oczach, nosie, skórze, narządach płciowych. Druga faza polega na stosowaniu substancji stymulujących wytwarzanie śliny i łez.

Mimo, że dotyczy także błon śluzowych oraz sporadycznie innych narządów, typu nerki, choroba ta kojarzona jest bezpośrednio z chorobą oczu. Zapadają na nią najczęściej kobiety, w wieku powyżej 40 lat.

Przyczyny pojawienia się zespołu Sjoegrena nie są jak dotąd znane, chociaż istnieją pewne przypuszczenia, co do czynników mających wpływ na pojawienie się tego schorzenia.

Należą do nich przede wszystkim uwarunkowania genetyczne i czynniki mające związek z chorobami autoimmunologicznymi organizmu, typu HIV, HCV oraz inne infekcje wirusowe. Dochodzi do sytuacji, w których przeciwciała wytworzone przez organizm do walki z wirusami atakują komórki własne organizmu. Gruczoły łzowe ulegają uszkodzeniu.

Podstawowymi objawami zespołu Sjoegrena jest suchość rogówki i siatkówki odczuwana codziennie w czasie dłuższym niż 3 miesiące, wrażenie piasku pod powiekami, wzmożona wrażliwość oczu na światło i wiatr oraz naciekanie gruczołów wydzielania zewnętrznego przez komórki plazmatyczne.

Poprawna diagnoza możliwa jest jedynie w wyniku przeprowadzenia szeregu badań. Mowa tu o badaniach radiologicznych, histopatologicznych oraz wielu testach ocznych, np. test Schirmera. Aby wykryć uszkodzenie rogówki, będące wynikiem zbyt małych ilości łez, wykonywane są specjalne barwienia okulistyczne. Natomiast leczenie przebiega głównie objawowo. Polega ono na stosowaniu kropel nawilżających rogówkę i siatkówkę (sztucznych łez), czy też leków przeciwbólowych.